„Proza paryska, czyli kocham Polskę” to krótki zapis moich reporterskich spotkań ze znanymi i nieznanymi mieszkańcami Paryża w czasie rocznego pobytu w tym mieście.

    Minęło wiele lat od tej publikacji w nieistniejącym już obecnie wydawnictwie (2007), jednak te zapiski są nadal aktualne (choć znalazłam kilka niepoprawnych politycznie zwrotów). Nie wiem, czy dziś lepiej opisałabym to, co dalej pozostaje faktem: Paryż jest fascynującym i inspirującym miastem, ale jest też brudny i zwodniczy; jak mówił o nim Zbigniew Herbert: „gówno w złotym papierku” – uważam, że tak właśnie jest i w „Prozie paryskiej” opisałam, dlaczego.